10.21.2010

Το πρώτο μας παιδί..

Είναι πολύ σκληρός αυτός ο κόσμος για μένα και μου το ΄χαν πει
ότι το θέμα δεν είναι να έχεις μια συλλογή από μάσκες γύρω σου,
αλλά να ξέρεις πως να μπορείς να τις προσποιηθείς..
Και να με συγχωρείς δεν ξέρω να παίζω τα παιχνίδια των μεγάλων..μόνο των παιδιών..που η ψυχή είναι ακόμα αμόλυντη
σαν εκείνο το λευκό άλογο που τρέχει ανέμελο,
στα πιο απόκρημνα βουνά της ζωής μας... 
Κολλάω πάνω σε ένα χάδι που έχει γίνει ανάμνηση την ώρα που τα χέρια μου κρατάνε λίγο ακόμα από τ΄ άρωμα της..
και ξεφεύγω σε ένα κόσμο που δεν υπάρχουμε σε σώματα..
Ας μην γελιόμαστε δεν ήμαστε το χρυσούν γένος,
ανήκουμε στην γενιά που σταύρωσε την αγάπη..
Ένα αποτυχημένο πείραμα είμαστε που οι θεοί και οι δαίμονες κάθονται από πάνω και μας παρακολουθούν με λάμπα τον ήλιο και με φόντο το ζωδιακό,τρώνε pop corn και χαζογελούν με την αναπηρία μας ν΄ αντιληφθούμε ότι είμαστε τ΄ αστείο τους..
Και συ εκεί να σκοτώνεις ότι πιο όμορφο έχεις μέσα σου για ένα αστείο που δεν θα κρατήσει και πολύ..
Δεν πειράζει όμως θα ΄ρθει η εποχή που η αστρόσκονη θα ΄ναι σε τιμή ευκαιρίας και θα μπορούμε να χτίσουμε και μεις ένα σπιτικό...στο προσωπικό μας σύμπαν.
Με αυλή έναν δικό μας ήλιο,κεραμοσκεπή ένα δικό μας φεγγάρι
με νερό που θα πίνουμε απ΄ το πηγάδι του χάους...
...και θα ΄ναι σαν παλάτι
και θα γεννήσουμε εκεί το πρώτο μας παιδί
...που θα το λέμ΄ αγάπη...