10.22.2011

Το ελάχιστον της αλήθειας του κόσμου μας..

Όχι δεν είμαι απαισιόδοξος,
η πραγματικότητα που μας γέννησαν είναι..
Πέρασε και η ηλικία που ακόμα ζούσε ο θεός,
ήρθαν και τα χρόνια της αμφισβήτησης.
Και να που φτάσαμε λοιπόν στο αδιέξοδο της ύπαρξης μας.
Ποιος είμαι που πάω και απο που έρχομαι;
Μετά το γνώθι σαυτόν δεν βγήκε κανείς να μας πει τι θα κάνουμε..
Μπορεί να φταίει βέβαια που δεν το κάναμε θρησκεία..
Όχι δεν είμαι ακόμα ένα ψυχάκι συνωμοσιών,
αυτοί πάνε να μας αναδιοργανώσουν τα οράματα.
-Άσε μας ρε φίλε με τις φιλοσοφίες σου,να ζήσω θέλω!
μου είπε κάποιος την ώρα που πήγα να του εξηγήσω
ότι ξέμεινα από ψευδαισθήσεις..
Έτσι κάποια βράδια που με παίρνει το παράπονο
λέω στον εαυτό μου,ευτυχώς που γεννήθηκα φτωχός
για να μπορώ να νιώσω,
το ελάχιστον της αλήθειας του κόσμου μας..
Ας μη γελιόμαστε αν τα ΄χα..δεν θα με αφορούσε ούτε λίγο.
Όμως κάποια πρωινά που χω καθάριο το μυαλό
αυτοαναιρούμαι ο χαζός και καταλήγω,
ότι η φιλοσοφία  ειναι το χόμπι των ενσυναίσθητων..
Πόσο κρίμα τα μόνα γήπεδα που μας απέμειναν για να το παίζουμε,
να είναι τούτα των αναίσθητων..