Έξοδος με το τελευταίο φως..

Ξυπνάμε,κοιμόμαστε,ζούμε και πεθαίνουμε,

με τα φώτα του πολιτισμού..

Μα δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο να ζεις,
στον κόσμο αυτό!

Απ΄το λίγο φως που απομένει κάθε φορά,
όταν έρχεται το σούρουπο..

Παράκληση..

Κράτα για λίγο μόνο την ψυχή μου,
μες στα χέρια σου.
Αφού είναι ένα πουλί που θέλει να πετάξει.
Κι όταν θελήσει..άστη ν΄ αγγίξει ουρανό.
Μήπως και ξεχάσει,
πως την φυλάκισαν στο σώμα μου..

Απάρνηση..

Δεν σε γνώρισα,μα μήτε σε γύρευα ποτέ.
Δεν σε νοστάλγησα,γιατί δεν έπαψα να σε θυμάμαι
Δεν σε σκόρπισα γιατί δεν ήξερα πως να σου φερθώ...
Σ¨ ένιωθα γιατί ήσουν πάντα μέσα μου.
Σ¨απαρνήθηκα πολλές φορές γιατί σε φτιάξανε γυναίκα...
Αίσθηση εσύ..

Αμαρτία.

Έλα και γίνε χάδι
για να ξημερώσω.
Γίνε ακόμα και πλάνη,
μήπως και χαθώ.
Και όταν έρθεις εγώ θα δεις,
όλα μα όλα θα στα δώσω..
Μέχρι και τον Χριστό για σένα αγάπη μου,
άμα το θες εγώ,
θα τον ξανασταυρώσω..

Παρεξήγηση.

Σε ακούω αλλά δεν μπορώ να σε νιώσω,

γιατί για να σε νιώσω πρέπει πρώτα να σ΄ αγγίξω.

Αν σ΄αγγίξω όμως μπορεί και να πεθάνεις..

Οι άνθρωποι έχουν μάθει να φορτώνουν τα όνειρα τους,

σ΄ αυτούς που λένε ότι αγαπούν.

Μα εγώ θέλω να ξαναγεννηθείς και πάλι μέσα σου,

για να΄χεις και λίγο από μένα.

Μεταλλαγμένη ομορφιά του είναι μας,θα λέγεται.

Και μην με παρεξηγείς,

γιατί είμαι φτιαγμένος όλος από θλίψη.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα παραμύθια βλάπτουν σοβαρά την ψυχή μας..

Η μικρή Ολλανδέζα μεγάλωσε και κάποιοι ναυτικοί την είδαν στο Amsterdam να κάνει πιάτσα στα District Lights..
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα μένει στην California και πουλάει αναπτήρες στους αστέγους..
Η σταχτοπούτα αγόρασε την Prada και σχεδιάζει παπούτσια για ανάπηρους.. 
Η Rapunzel πήγε με τον κακό τον λύκο γιατί βαρέθηκε το καλό το παλικάρι..
Τα εφτά κατσικάκια σφαγιάστηκαν και μας τα πούλησε ο Κοντορεβιθούλης για μοσχαράκια..
Η λίμνη των κύκνων έγινε αποχέτευση λημμάτων βιομηχανικής περιοχής...
Και οι εφτά νάνοι βίαζαν την χιονάτη,επειδή την εκβίαζαν ότι δεν θα της δείξουν τον δρόμο της φώτισης..
Η Εύα παράτησε το φίδι και τα έφτιαξε με τον Πέτρο για να έχει ελευθέρας στον παράδεισο..
Ο Αδάμ από τότε μένει σε μια εξοχική μοναχική κατοικία που το λένε Άγιον Όρος..
Το μικρό σπίτι στο λιβάδι έγινε άντρο παιδεραστίας και η κακία μάγισσα κάνει σκηνοθεσία σε Reality ιδιωτικής τηλεόρασης..
Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ  μετά από τόση διαφήμιση άνοιξαν  ζαχαροπλαστείο στα βόρεια προάστια..
Ο Αλλαντιν αυτοκτόνησε γιατί σιχάθηκε να τα έχει όλα..
Το τζίνι έγινε έμπορος ναρκωτικών στην Κολομβία και ως δια μαγείας τα ναρκωτικά φτάσανε στην πόρτα μας..
Το πριγκιπόπουλο ξανάγινε βατράχι γιατί κουράστηκε να προσπαθεί για όλα μόνος του..
Ο Σαμψών αναδύθηκε από τα χαλάσματα άφησε ραστα το μαλλί και τραγουδάει με μία μπάντα reggae στην Τζαμάικα..
O Αλλάχ κάθε τετάρτη απόγεμα τρώει σουβλάκι χοιρινό με απ όλα στου Καράμπαμπα..
Και κάθε Κυριακή πρωί στο Πήλιο  ο Χριστός ο Βούδας και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος πίνουν ρακόμελα ,η Σαλώμη  τους χορεύει τσιφτετέλια ενώ ο Χείρωνας ο κένταυρος της βαράει παλαμάκια..(ALLERT...Η 6άχρονη Μαγδαληνή αγνοείται...)
Ο κόσμος εκεί έξω καίγεται..και συ εκεί,ακόμα να πιστεύεις παραμύθια..

Καλημέρα αδέλφια ξυπνήστε μυρίζουν Ελλάδα τα όνειρα μας....

f(x)=ψ(x)..η εξίσωση της ψυχής

Παίρνουμε τις διαστάσεις του χρόνου,
προσθέτουμε την φθορά
και από το άθροισμα αφαιρούμε την λογική μας.
Τώρα το καινούριο αποτέλεσμα αποτελεί την βάση μας.
Έχοντας ως δεδομένο:
Τα πάντα ρει..
Αρχίζουν οι διεργασίες μέσα μας.
Αναιρούμε τον φιλόσοφο 
μα κάτι δεν βγαίνει σωστά στην επαλήθευση.
Και μέχρι να την λύσεις..
Έχεις έρθει αντιμέτωπος μαζί της χωρίς το περιτύλιγμα..

Το πρώτο μας παιδί..

Είναι πολύ σκληρός αυτός ο κόσμος για μένα και μου το ΄χαν πει

ότι το θέμα δεν είναι να έχεις μια συλλογή από μάσκες γύρω σου,

αλλά να ξέρεις πως να μπορείς να τις προσποιηθείς..

Και να με συγχωρείς δεν ξέρω να παίζω τα παιχνίδια των μεγάλων..μόνο των παιδιών..που η ψυχή είναι ακόμα αμόλυντη

σαν εκείνο το λευκό άλογο που τρέχει ανέμελο,

στα πιο απόκρημνα βουνά της ζωής μας... 

Κολλάω πάνω σε ένα χάδι που έχει γίνει ανάμνηση την ώρα που τα χέρια μου κρατάνε λίγο ακόμα από τ΄ άρωμα της..

και ξεφεύγω σε ένα κόσμο που δεν υπάρχουμε σε σώματα..

Ας μην γελιόμαστε δεν ήμαστε το χρυσούν γένος,

ανήκουμε στην γενιά που σταύρωσε την αγάπη..

Ένα αποτυχημένο πείραμα είμαστε που οι θεοί και οι δαίμονες κάθονται από πάνω και μας παρακολουθούν με λάμπα τον ήλιο και με φόντο το ζωδιακό,τρώνε pop corn και χαζογελούν με την αναπηρία μας ν΄ αντιληφθούμε ότι είμαστε τ΄ αστείο τους..

Και συ εκεί να σκοτώνεις ότι πιο όμορφο έχεις μέσα σου για ένα αστείο που δεν θα κρατήσει και πολύ..

Δεν πειράζει όμως θα ΄ρθει η εποχή που η αστρόσκονη θα ΄ναι σε τιμή ευκαιρίας και θα μπορούμε να χτίσουμε και μεις ένα σπιτικό...στο προσωπικό μας σύμπαν.

Με αυλή έναν δικό μας ήλιο,κεραμοσκεπή ένα δικό μας φεγγάρι

με νερό που θα πίνουμε απ΄ το πηγάδι του χάους...

...και θα ΄ναι σαν παλάτι

και θα γεννήσουμε εκεί το πρώτο μας παιδί

...που θα το λέμ΄ αγάπη...

Λίγα λόγια για μένα:

Αναπολώ στιγμές που δεν έρχονται/υπάρχω μάταια σε παρέες για να νιώθω συντροφιά/κάνω μια δουλεία για να ζήσω μια ζωή που δεν ξέρω αν ήθελα να την ζω έτσι/αντιλαμβάνομαι πράγματα που με πληγώνουν γιατί είναι η αλήθεια/εξηγώ πράγματα που δεν ξέρω αν είναι όντως έτσι/απογοητεύω τους γύρω μου γιατί δεν είμαι αυτό που φαντάζονται ότι είμαι/γυρνάω από την δουλεία για να λέω ότι έχω ένα σπίτι/σπαταλάω τον χρόνο μου σε μίζερες σκέψεις ενώ ένα μωρό μόλις γεννήθηκε και ένας γέρος μόλις πέθανε/αδιαφορώ καθημερινά να γίνομαι καλύτερος για τους άλλους μα προσποιούμαι ότι γίνομαι για μένα/αγαπάω μια γυναίκα που δεν ξέρω αν είμαι εγώ γι αυτήν και αυτή για μένα αλλά ξέρω όμως ότι ζούμε σε εποχές εκπτώσεων/ντύνομαι με ένα style που δεν ψάχνει εποχή/γδύνομαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο για να ανταλλάξω ηδονή με κάποια που δεν ξέρω/μεγαλώνω σε έναν άγνωστο κόσμο με ένα συνηθισμένο όνομα που αποφάσισαν να μου δώσουν κάποιοι άλλοι και όλοι τώρα γνωρίζουν πως είμαι εγώ που δεν με γνωρίζω/κλέβω τις παύλες ενός φίλου γιατί έτσι νομίζω πως θα αποκτήσω κάποιου είδους προσωπικότητα/ξενυχτάω σε μπαράκια για να λέω πως έζησα και ΄γώ την ζωή μου/αποταμιεύω κάποια λεφτά να αγοράσω ένα σκύλο γιατί ξέρω ότι μόνο αυτός θα με αγαπήσει αληθινά/ξοδεύω κάποια αλλά σε πράγματα που ούτε καν με αφορούν/ταξιδεύω στα νησιά να πάρω λίγο καλοκαίρι να έχω να ζω για τον χειμώνα/πεθαίνω κάθε φορά που θυμάμαι ότι παντρεύτηκες κάποιον άλλο/λυπάμαι όταν λέω σ αγαπώ γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να πεθάνω και γι αυτό/κατά τ άλλα είμαι ένας καλός άνθρωπος...

καμωμένη από χώμα και νερό..

Τα μαλλιά σου είναι καμωμενα απο θαλασσα και τρικυμία

Ξημέρωσε και το πιο όμορφο που μου έχουν πει

έγινε και αυτό αλήθεια ανθρώπινη από χώμα και νερό..

Ποιητή μου εσύ,

φύση μου δηλαδή..

Μόνο αν το θες,

κράτα το όπως και όπου θες.

Ο αυθορμητισμός είναι μια επιλογή,
οι συνήθειες μας όμως το πιο πιθανόν μας μέλλον...

Γύρω στις 90 ώρες μετά..

Η πιθανότητα ήταν που έλειπε του θεού
...και διέλυσε τον εαυτό του σε κομμάτια...

22 ώρες πριν...

Συνάντησα έναν θεό σήμερα και μου είπε να σας πω,

πως η ζωή είναι το parking  των χαλασμένων ψυχών...

Δεκαπενταύγουστος

Όσο παράξενη είναι ή ζωή τόσο παράξενα είναι και τα λάθη μας..

Κι όμως,σε θέλω τόσο παράξενα όσο και τα λάθη μου..

Τι κι αν γιορτάζεις σήμερα τι κι αν σε είπανε Μαρία;

Τα μπλε σου μάτια πάντα θα με γεμίζουν με μία θάλασσα μελαγχολία..

Τόσο μόνοι..

Τόσο μόνοι ουτε σκιά..

Λυπάμαι ψυχή μου,μοιάζει μακρινό το φως σε αυτό το σύμπαν,

που μας γέννησαν..

 ..για ένα φίλο που μου το ζήτησε να το κάνω λεζάντα γιατί θα χανόταν..

Μιλώντας..στην ψυχή μου.

Θα σου μιλήσω για λύπη ψυχή μου..

γιατί δεν λυπάμαι,δεν χαίρομαι

μα κατανοώ την ψευδαίσθηση του κενού,

για να εισέλθω στην αρμονία της χαρμολύπης.

Λύπη είναι η γυναίκα που κυοφορεί

την ενσαρκομένη μας φθορά.

Λύπη είναι το κλάμα του νεογέννητου

που ενσαρκώθηκε στην φθορά.

Λύπη είναι που δεν περάσαμε την τάξη των σαρκώσεων

και το ρίχνουμε στις συνέπειες

Λύπη είμαι εγώ,εσύ,οι άλλοι γύρω μας που αναρωτιόμαστε

για την αλήθεια.

Λύπη είναι μια συμπαντική σταθερά,

για να εξισορροπήσεις στα λιμνάζοντα νερά

του απόλυτου είναι σου.

Λύπη είναι το αχνό φώς στο σούρουπο

που φιλάει το σκοτάδι της νύχτας,

στο φευγιό του..

Λύπη είναι να θέλω για την ανάγκη μου

κι όχι για τ΄ αρχέτυπα θέλω μου.

Λύπη είναι που επιλέγω τους αλλότριους,

από τους έσω δρόμους της ψυχής μου.

Λύπη είναι ότι φοβάμαι να μην φοβηθώ

και καθρεπτίζοντας τις τόσες μάσκες μου

να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το είναι και το μη είναι σου..

Λύπη είναι να νίωθεις μοναξιά,

μέσα στο απεραντο είναι σου..

Λύπη είναι ότι αύριο θα λυπάμαι

για λίγότερης σημαντικότητας λύπες.

Λύπη είναι που δεν μπόρεσα να λυπηθώ πραγματικά,

για να σου γράφω εδω ότι με κάνει να λυπάμαι..

Πόσο δύσκολο είναι αυτο που μου ζητάς ψυχή μου..

Να σου απαντήσω δεν γεννήθηκε ακόμα η φιλοδοξία,

που θα με κάνει να πω με λέξεις..

Τι είναι ο όρισμος;

πόσο απέχουν οι ορισμοι από την ουσία;

Δεν υπάρχουν απαντήσεις κι ερωτήσεις,

παρά επινοήσεις της φαντασιόπληκτης μας άγνοιας.

Αλλά πέφτω στην παγίδα σου, για να με βγάλεις αντιφάσκων.. 

Λύπη η ενεργεια που την διυλίζουμε εμείς έτσι,

χαρά είναι η ίδια η ενέργεια που την διυλίζουμε εμείς αλλιως.

-Πως να την αναγνωρίζω μου λες;

θα λεγα σαν να είμαστε ο αυλός, που όταν λυπάται ο οργανοπαίχτης

παίζει στην ελάσσονα κλίμακα,

κι όταν χαίρεται στην μείζονα.

Η ουσιά είναι ότι φυσάει μέσα μας..

Τα δάχτυλά του καθορίζουν την αρμονία των ήχων..

-Εμείς τι καθορίζουμε μου λες;

Απλά ν΄ αντιλαμβανόμαστε την χαρμολύπη..

Πρέπει να απευθυνθούμε σε κείνον μου φαίνεται,

για να βρόυμε το ερέθισμα τι λες;

Αγαπημένη μου και μοναδική μου,

όλοι εδω βιαστήκαμε για να πουμε τι είναι τι..και

πάλι να ξεφυγουμε απο το ενα μέσα μας και να βρουμε μια γιωνια,

να ξεδιπλωσουμε τ άρρωστα αξιώματα της κοινωνικοποιημένης μας αντιληπτικότητας,

με πεποιθήσεις που μας μοιάζουν.

Ωραίοι είμαστε οι καθρεπτισμένοι ψεύτες..

Όλοι εδώ οι που ήρθαμε και που φτάσαμε;..λέμε ψέματα τίποτα δεν μοιαζει με αληθεια,

αφού δεν γεννήθηκαν οι λέξεις που να την μιλούν..

Κι η πλάκα είναι που ο καθένας ψάχνει να βρει τα καλύτερα ψέματα,

για να μας πείσει για την αλήθεια..

Με μεγαλύτερο ψεύτη εμένα γιατί το φως δεν χύνεται απ τις λέξεις.

Δεν μ΄ έπεισες ούτε με τις ενοχές μου ουτε με την ταύτιση αυτού,

που καθημερινώς γίνομαι..

-Βγάλε μάσκες να δω που θα με φτάσεις,

ισως και να μην ξαναγράψεις εδώ έσω..

Ξέρω είναι σαν να σε καλεί κάποιος να αφήσεις τα περί απο την ουσία σου.

Ποιος ποιητής είναι τόσο όμορφος που

δεν εξαρτήθηκε απ το καθρέπτισμα των όμορφων του λογοπαίγνιων;

Όλοι οι εδώ..,μοναχοί της μοναδικότητας τους,

πορεύονται προς το φως μα στο πέρασμα τους,

η όδος δεν διαγράφει ουτε την σκιά τους..

Τόσο μόνοι ουτε σκια..

 Γιατί δεν υπάρχει το φως να συγκριθεί με το είδωλον..

Λυπάμαι ψυχή μου,μοιάζει μακρινό το φως σε αυτό το σύμπαν,

που μας γέννησαν..

Και τι να λέει;

Ωραία θα postάρω κάτι και σήμερα!

Και τι να λέει;

Μήπως θα ζήσω ή μήπως θα νιώσω;

H μήπως θα αργοσβήνω σε κάθε συναρμογή των λέξεων;

Όλα μοιάζουν τόσο όμορφα οι θάλασσες είναι στις θέσεις τους,

τα κύματα παλεύουν στο σκοτάδι για λίγο έρωτα με την ακτή.

Ο χρόνος κυλάει ανέμελος στα χρόνια μας

και μεις γερνάμε σε ένα στερέωμα που το παμε ζωή.

Εσύ είσαι εγώ και εγώ εσύ και όλο αυτό το είπαμε γιορτή..

Ψοφάω για ένα χάδι που θα το πω αγάπη..

Ξενυχτάω σε μία στάση για να σου πω αντίο..

Ξυπνάω μες την νύχτα και εύχομαι να την είχα κάνει για το  Ρίο

Ξερνάω κάθε φορά που θα με κάνει μια γυναίκα να την πω πουτάνα.

Kαι τότε θυμάμαι αυτό που μου λεγε κάποτε η Άννα:

Η ίδια η ζωή είναι πουτάνα..

Βαρέθηκα και μένα να είμαι η βροχή που πέφτει στον ορίζοντα μου..

Και τι να λέει;

Eυγνωμοσύνη!

Ευχαριστώ που διάλεξες να με συναντήσεις,

στην πορεία σου προς το φως.

Ευχαριστώ γιατί μου αρέσω όταν καθρεπτίζομαι πάνω σου.

Ευχαριστώ που μου έμαθες ότι κάποτε θα φύγεις και θα με αφήσεις..

Ευχαριστώ για κάθε φορά που σκαρφαλωνεις όλο και πιο πάνω στο βουνό της γνώσεως,

με κουβαλάς στις πλάτες σου.

Αγαπημένε συνοδοιπόρε προς το φως.

Αδερφε της ποίησης ,της μοναξιάς,

σε γνώρισα στο ξημέρωμα της συνειδητοποίησης,

..Και όταν ήρθε η λύπη εσύ ήσουν εκεί για να μου την υποδείξεις.

Δεν καταφερα να σταυρώσω το εγω μου και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω σε τουτη την ενσάρκωση.

Ευχαριστώ για τα μονοπάτια..

Αυτή είναι η αλήθεια μπροστα στον καθρεπτη μου,

ξέρω δεν χρειάζεσαι άλλη αλήθεια πλέον.

Ας είσαι έστω σε μια απόκρημνη γωνιά,
στο αχνό φως της αναζήτησης μου.

Ένας φάρος που θα μου θυμίζει οικογένεια και σταθερές..

Όλες εκείνες τις στιγμές που ξεχνάω ότι είμαστε φτιαγμένοι από ανθρωπότητα..

Και μην ανησυχείς πλέον ξέρω ότι

θα πρεπει να βρω το θάρρος να αντιμετωπίσω ότι δεν με βολέυει,

να επιλέξω ...

όχι απο την οδο της λεωφόρου αλλά αυτής της ατραπούς..

Στον αδελφό Chaosopher カオス Stone που αντιμετωπίζει μια δύσκολη βραδιά!

Ξεσκισμένη μου συναίσθηση..

Σκόρπια λόγια και εικόνες φαντασίας που δεν έγιναν ποτέ ζωή..

Πάντα με θυμάμαι να έλεγα ας δοκιμάσω δεν έχω να χάσω κάτι,

μα πάντα χάνεις και κάτι από ΄σένα..

Και η πιο μοναδική,η πιο πολύτιμη συναίσθηση σου,

μοιάζει πλέον σαν μια ξεσκισμένη πόρνη ..

Αρχίζω να μαθαίνω ότι το μόνο που θα με έκανε

να σταματήσω να γράφω θα ήταν η ευτυχία..

Όχι,δεν είναι η κοπελιά που μένει απέναντι μου

και θέλει να πάει μαζί της όλη η γειτονία!

Είναι η απουσία σου από την φουρνιά της ενσάρκωσης μας..

Και εγώ ο κουτός τους άκουσα και σε έψαχνα στα alter ego...

Είπα να φύγω μέρες που είναι να ταξιδέψω και να ξεχαστώ λιγάκι,

μα τότε κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να πάω πουθενά

αφού πάντα ήμουν εγκλωβισμένος μέσα μου..

Δεν μπορεί!

Είπα κάποια στιγμή,πρέπει να ξαναθυμηθώ 

πως είναι η πραγματική η ευτυχία!

Έτσι μια δύσκολη νύχτα σαν αυτήν,

πάω στο πατάρι εκεί που έχω κάτι παλιά βιβλία,

πιάνω έναν Λουκιανό το Τίμων ο μισάνθρωπος της ΄Β γυμνασίου.

Το ανοίγω και μυρίζω τις σελίδες του και αρχίζω να ξανα θυμάμαι..

πως ένιωθα όταν ήμουνα παιδί..