Απορείς;

Μην απορείς!
Δεν υπάρχουν ερωτήσεις,
αν δεν υπάρχουν ανόητα πλάσματα..
..να τις επινοούν!

photo by:http://www.fotosearch.gr/LIQ114/vl0008b007/

..δυστυχώς η ζωή μας είναι
αναπόφευκτη..

Στου Νότου σου τις θύμισες..

Ήρθε καρδιά μου το καλοκαίρι που τόσο το ποθούσες.

Και είναι όλα τόσο όμορφα και εγώ,

στο στέκι το γνωστό..

Κάπου ανάμεσα στο χάσμα του περασμένου και του ύστερα..

Να χάνομαι στο αεράκι που περνάει μέσα από τα μαλλιά σου,

όλες εκείνες τις στιγμές που στρέφεις το βλέμμα σου,

στου Νότου σου τις θύμισες..

Χαμένος λοιπόν στο νησί της θλίψης μου,

σου στέλνω το μήνυμα μες το μπουκάλι..

Η αγάπη σου ήταν το πιο όμορφο ταξίδι μου!

ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ..

..ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ,
ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΕΙΨΕΩΝ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΑΝΑΛΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΝΑΡΚΙΣΣΟ ΕΓΩ ΜΑΣ..

photo by:

http://angelaspinkyworld.blogspot.com/2009/11/blog-post_29.html

Μπροστά στο βλέμα του καθρέφτη..

Τις στιγμές εκείνες που βολτάρω μέσα μου,
κοντοστέκομαι στην λίμνη που φυλάω τα εγώ μου.
Και κάθομαι εκεί να διαλέγω με ποιο να ταυτιστώ..
Όλα αυτά τα χρόνια τόσα είδωλα,
καθρεπτίστηκαν μέσα μου.
Ποιο από όλα αυτα είμαι εγώ που με καθόρισα;
Ο απολογισμός στο βλέμα του καθρέφτη:
θα πρεπει να βρω το θάρρος να αντιμετωπίσω
ότι δεν με βολεύει,να επιλέξω ...

photo by http://fineartamerica.com/featured/mirror-abdulla-buklla.html

3.Ο ανθρώπινος πολιτισμός τείνει να μοιάζει με εκείνο το φανταχτερό οικοδόμημα,
που κάθε μέρα χτίζεται και ξαναχτίζεται
πάνω στα θεμέλια του άγριου βιασμού της φύσεως..
Ίσως και της φύσης που συναντήσαμε αλλά και αυτής που είναι εντός μας..

Και εγώ τείνω να μοιάζω με κείνον τον θλιβερό άνθρωπο που προσπαθεί,

να το παίξει ευσυνείδητος οικολόγος, σε ένα και καλά

<<ψαγμένο>> blog με ένα και καλά <<ψαγμένο>> μήνυμα..

Που ποτέ δεν θα πει κάτι σε κανέναν,
τίποτα πραγματικά..

..κι όλα αυτά επειδή μιλάμε για αλήθειες!

2.Η αλήθεια είναι στο φως
και η καλοσύνη του η απόλυτη ύπαρξη..

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

1.Κάπου άκουσα να λέγεται ότι η αλήθεια είναι,
το μισάνοιχτο παράθυρο που ξέχασε,
ο Χριστός στο μπουρδέλο της Μαγδαληνής..
Κάποιοι το πίστεψαν και κάποιοι το έκαναν και δόγμα.
Κάποιοι ζαλίστηκαν και ήδη με αφορίζουν που το είπα..
Κάποιοι όμως κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει αλήθεια,
που να λέγεται...

Βόλτα στο εγώ..

Είπα να βγω έξω σήμερα να δω τον κόσμο...μα τελικά θα μείνω μέσα μου!

Όλα μοιάζουν λάθος..

And the winner is...

Η επιβράβευση ενός συνειδητοποιημένου,
είναι να μην αποζητά την,
αναγνώριση της μοναχικότητας του..

photo by: http://nebesnyel.phpbb24.com/board/topic-t1318.html

Πέρασα απ τον τάφο μας και σήμερα..

Πέρασα απ τον τάφο μας και σήμερα και άφησα μερικά λουλούδια.

Κίτρινα τριαντάφυλλα να θυμάσαι ότι σε μισώ με πολύ αγάπη.

Πίστεψε με πήγα με πολλές πουτάνες αυτό τον καιρό,

αλλά καμία δεν ήταν τόσο τρυφερή σαν κι εσένα..

Πέρασα απ τον τάφο μας και σήμερα και σου άφησα ένα χάδι,

ξέρω πάλι θα με πουν μαλάκα και ότι δεν αξίζεις.

Μα εγώ σε θυμάμαι δεν ήταν ψέμα,

..ν΄αγγίζεις την χαρά που ήταν μέσα μου.

Μου το είχες πει! θυμάσαι; ΄΄ότι κι αν με χρειαστείς θα μαι δίπλα σου..΄΄

Πέρασα απ τον τάφο μας και σήμερα,

να σου πω ότι σε θέλω πως μου λείπεις και πόσο σε χρειάζομαι..

Δέστε με στο φως,

Αδειάστε την ψυχούλα σας στην ποίηση,
και δέστε με στο φως..
Έστω προσάναμμα στην γνώση,
έστω κενό στην πτώση.

Χρώμα γυμνό και αδιάφορο,
με ταμπεραμέντο αιωνιότητας,
η ανάγκη να κυοφορείς τους φόβους σου..

Είναι ο χρόνος σου στεγνός,
απαγκιστρωμένος σε μίας νύχτας το κιγκλίδωμα.
Είναι ο δρόμος σου υγρός,
και η χ-ώρα εκείνη όνειρο θνητού.

Δέστε με στο φως ,

..Και συ μου μιλάς γι αλήθεια;

Στην νεότερη ιστορία της θλίψης,
διαβάζουμε ότι ο θεός πέθανε.
Απο τότε που ξεκινήσαμε να πιστεύουμε.
Στα πρακτικά της τέλεσης σταυρώνεται,
ο Ιούδας για το θέλημά του..
Και συ μου μιλάς γι αλήθεια;

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ..

Όλα είναι εκεί..
Η πεταλούδα κοκαλάκι κρεμασμένη,στο σχοινάκι του σταυρού.
Η κιθάρα είναι στο port-pagaz ακόμα και οι στίχοι!
Έβαλα και ακόρντα πάνω στο τραγούδι,
θυμάσαι;
Εκείνο που μου έγραψες μια μέρα στη δουλεία
και έκανες μια ζωγραφιά ένα λουλούδι και μια καρδιά.
και μου πες να το μάθω να στο λέω..
Και εγώ εκεί είμαι και σου ψιθυρίζω το τραγούδι μας,
εκεί δίπλα στην θάλασσα:
΄΄Πως με βρίσκεις κάτι βράδια που σε θέλω
 και μαζί σου ξημερώνω κ ανατέλλω...΄΄
Και η αγκαλιά μας είναι εκεί
και όσα νιώθω εκεί είναι και αυτά..
και τα λόγια σου εκεί:
΄΄Θέλω να ζήσω την ζωή σου!΄΄...
Όλα είναι εκεί..
Εκτός από εσένα..

 ''Πως με βρίσκεις κάτι βράδια που σε θέλω

 και μαζί σου ξημερώνω κ αννατέλω...΄΄copy by :http://www.youtube.com/watch?v=o7BkVoBHqZY

Δήμητρα Γαλάνη, Παρασκευάς Καρασούλος

Δεν γνώρισες την αγάπη,

απο την όχθη του θανάτου.

πρεπεί να πεθάνει αυτό που αγάπησες

για να γνωρίσεις την τριδιάστατη μορφή,

των πόθων σου.

και να δείς ξεκάθαρα τι αγαπάς..

by:http://paolofuego.blogspot.com/2008_04_01_archive.html

Φοβάμαι..

Φοβάμαι το φως στην αυγή της γνώσης,

που θα φέρει την τέλεια θλίψη 

στα πεδία της εσωχώρας του μυαλού μου.

Φοβάμαι να αντικρύσω ξανά τα μάτια της,

γιατί θα με προδώσει πάλι..

Φοβάμαι γιατί ακόμα δεν ξημέρωσε,

στην όχθη των αναμνήσεων μου..

Φοβάμαι αύριο το πρωί ότι θα ξυπνήσω 

πάλι με τους ίδιους φόβους.

Φοβάμαι να μην φοβηθώ.

ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ!

Φοβάμαι να είμαι η ειρωνεία των σκέψεων μου.

Φοβάμαι ότι ίσως όλοι αυτοί οι φόβοι,

κατά πλάτος να μου αρκούν,

κατά μήκος να τους αρνούμαι

μα κατά βάθος να μ' αρέσουν..

photo by:  charos72.blogspot.com/

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΤΩΡΑ...

Πνίγομαι στην θηλιά που θα σφίξω,
σε λίγο ακόμα περισσότερο,
γιατί κοιμήθηκα στον ουρανό σου.

Κλαις κρυφέ μου εαυτέ;
και γω κάνω πως δεν σε βλέπω το λιγότερο,
μιας και ψάχνω αφορμή να χαθώ μες στον χαμό σου..

Σ΄αγαπώ φωτεινή αχτίδα της πληγής μου,
σε πονάω κόσμε που με πίστεψες,
για την αλήθεια του εγώ μου.

Το όνομα μου:
 Προσποιούμαι.

Το επίθετό μου:
Είμαι αυτός που θά ΄θελα να είμαι.

Το χρώμα των ματιών μου:
Μια στιγμή σου που υπήρξες,
εκεί που δεν υπάρχεις τώρα...

Για την ενέργεια είμαστε φως,
μα με τις λέξεις ψεύτες..

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.

Λοξοδρομώντας στα άβατα μιας άδικης αλήθειας,
αποφεύγω την πικρία που θα μπορούσε,
να αναπαράγει το τέλος του κόσμου.

Για μιά στιγμή νόμισα,
ότι στον υλικό σου ορίζοντα,
έψαχνες το πνέυμα της αγάπης
και του εξαρτημένου,
που οι μεγάλοι ποιητές εξυμνούν στα πρώσωπα,
των μύθων που έπλασε η ανάγκη τους.
Κι ας υπήρχαν στην δική τους πραγματικότητα..

Ποτέ τους δεν άντεξαν να τ΄αντιμετωπίσουν,
τώρα όλοι αυτοί έχουν πεθάνει και στα έργα τους,
άφησαν και αυτοι την δική τους πικρία,
έτσι κι εμείς παραβάτες μιας ολόκληρης ζωής,
δεν προσπαθήσαμε να πάρουμε τον δρόμο της πραγματοπόιησης
και μένουμε να είμαστε οι ποιητές της εποχής μας.

Μέχρι πραγματικά να συνεννοηθούμε,
σε όλη αυτή την διαδρομή.
θα υπάρχουμε απλοί θεατές,
όλων αυτών που επιθυμήσαμε.