Ζηλεύω..

Ζηλεύω τα πρωινά που δεν ξύπνησα στο πλάι σου..

Ζηλεύω και τις νύχτες που σε καποιον άλλον,

κοίμισες τον πόθο σου ..

Ζηλεύω τα καλοκαίρια που αντίκριζες τον ήλιο μόνη.

Ζηλεύω και τους χειμώνες που τα σκεπάσματα

δεν ζεσταίνανε κάτι από την αγκαλιά μας..

Ζηλεύω τους δρόμους που περπάτησες

κι αγνάντευες το τώρα σου..

Ζηλεύω και τους δικούς σου

που σε παίζανε στα χέρια τους..

Ζηλεύω τις στιγμές που δάκρυσες

και δεν ήμουν εκεί να κοίταζα τα μάτια σου.

Ζηλεύω και τις στιγμές που γέλασες 

και δεν ήμουν εκεί να χάζευα τη λαχτάρα σου για ζωή..

Ζηλεύω που δεν σε είχα από πάντα..

Ξέρω φαίνεται κουτό μπορείς να πεις κι αστείο

μα ήταν τόσες οι φορές που το ένιωσα..

Μα πιο πολύ ζηλευω την αιωνιότητα

τις άυλες διατάσεις και τα τοπία του χάους,

που κάποτε θα ανήκεις και δεν ξέρω

αν θα μου επιτρέπεται ακόμα να ζηλεύω..

Γέμισα με πράγματα..

Δούλεψα σκληρά και αυτό το μήνα

κέρδη να αποκομίσω πιότερα,

το φτωχό μου το δωμάτιο

να γεμίσω με καινούρια πράγματα,

λειτουργικά κι ανώτερα.

Πήρα τόσα να΄χω να με απασχολούν

μέχρι και τηλεόραση φανταχτερή

ιντσών΄52 μου ΄παν ότι θα δω

και σε 3-D τους νεκρούς του ΄22..

Το φτωχό μου το δωμάτιο,

γέμισα με πράγματα..

λειτουργικά κι ανώτερα

μα πως ξέχναγα τόσο καιρό να γεμίσω 

με συναισθήματα ενδότερα..

Γέμισα με πράγματα..

πόσο πλούσιο τώρα μου μοιάζει;

Μέσα μου όμως έχω μια φτωχή

τιμή που με αηδιάζει..

Γέμισα με πράγματα..

αδειάζοντας την ψυχή μου

και συνεχώς αναρωτιέμαι,

μήπως με παρέσυρε η εποχή μου;

Καυλωμένοι στο διάστημα..(Όταν έρχεσαι εσύ)

-Σε χρειάζομαι..
-Εδώ είμαι!

-Δίωξε το φόβο από μέσα σου,

δίωξε ολους τους φόβους ζήσε.

-Μόνο αυτό μας εμποδίζει για ζωή τελικά,

μόνο αυτό..

-Μια μέρα ομως θα κοιμηθείς νωρίς

και θα μου λείψεις..

-Όλα θα πάνε καλά.

-Είσαι εκέινη;

-Eίσαι εκέινος;

-Πάντα αυτήν ήθελα απο μικρος

το ηξερα..

-Ήξερες τι;;

-Ότι πάντα ήταν μέσα μου.. ότι υπάρχει

η μαγική εκείνη και θα με γέμιζε με έρωτα

και με την πληρότητα του.

Τι άλλο να θέλω τι άλλο να θες;

Mπορεί να σε βοηθήσω να τον βρεις λοιπόν

που ξέρεις και συ εμένα..

Μπορει βεβαια να κατσουμε να τους αναζητήσουμε και παρέα

-θα έρθει μια μέρα που θα γαμήσουμε το σύμπαν

να το θυμάσαι..

-Πάντα θα το θυμάμαι αυτό!

-Δεν ειναι υπέροχο όμως

να μην λεμε ψεματα που δεν νιώθουμε;

-Nαι είναι,αλλα είναι και το αναγκαίο

ξέρω πως μπορώ να γαμήσω το σύμπαν

αλλά δεν μπορώ να το γαμήσω μόνη,

χρειάζομαι έναν αληθινό άνθρωπο..

-Ξέρεις επενδύουμε στην αίσθηση εμείς,

δεν χρειάζεται ο ένας τον άλλον

γιατί ο ένας είμαι εγώ και ο άλλος είσαι εσύ

ο ένας εισαι εδώ και ο άλλος είμαι εκεί...

-Μακάρι μια μερα οι πράξεις μου

να μπορέσουν να φτάσουν τα λόγια μου!

-Με γεμίζεις σαν άνθρωπος

-Είμαι γεμάτος και από μόνος μου,

αλλά όταν έρχεσαι εσύ βλέπω

πόσο άδειος είμαι

για να με γεμίζεις με εσένα..

Gottesdienst αφιερωμένο..

Έγινε επανάσταση!

Έγινε επανάσταση το μάθε κανείς;
Καλά δεν είπαν τίποτα σε κανέναν;
Μέχρι και τα κανάλια σώπασαν,
μα πόσο λυπάμαι..
Έγινε επανάσταση και δεν πήγε κανείς μας,
Πάει καιρός τώρα που ακούγεται
ότι ήταν της αγάπης..

Έρωτας η τίποτα..

Ήταν Τετάρτη 29 Ιουνίου τοτε που τα πανό

τα κράταγαν οι άνθρωποι και όχι οι κολώνες..

Έβγαλες την μάσκα να μου πεις φοβάμαι να σε ερωτευτώ
δεν θα χω χρόνο πλέον για ζωή αλλά για αγώνες..

Βούρκωσες για μια στιγμή και σου πα θα έρθουν εποχές
που δεν θα κλαίμε με δάκρυα..

Εσύ να κλαις και εγώ θα τα μαζεύω μάτια μου,

να στα φυλάω όταν δεν θα χεις πια..

Δεν με φοβίζει κανείς τους αγόρι μου,

μόνο αν ερωτευτώ αφοπλίζομαι εύκολα.

Μπορεί να πέσω σου είπα,θα πέσουμε μαζί μου είπες,

αλλά θα ξανασηκωθούμε..

Άσε τα βράχια να κάνουν τη δουλειά τους ο θανατος του εγωισμού θα πεθάνει απο αφόρητο έρωτα..

Και αν χαθώ;

Πέσε και αν χαθεις θα σε μαζέψει με το αίμα του σαν σαρκοβόρο κήτος που ψαχνει για θήραμα μέσα στη νύχτα.

Πιάσε το χέρι μου γρήγορα μπήκαν τα ματ πλατεία
να δείρουν την δημοκρατία..

Φύγαμε μισό να γράψω κάτι εδώ με το ανεξίτηλο..

Τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή..

Καλοκαίρι γεννήθηκε ο καιρός και χειμώνας ο χαμός του,

δες ένα έντομο κι απόψε γλύφεται πάνω στην οθόνη μας.

Χωρίς το σώμα σου κρυώνω και χάνω τον παλμό σου..

Μα ποτέ δεν το είπα για να επιλέξεις,

όσο εσύ για καιρό θες να λείπεις απ τις λέξεις..

αυτές που με ονειρεύουν στο κενό σεντόνι μας.

-"Θέλω δέκα λεπτά και θα γυρίσω" βιαστικά κάποτε μου είπες

και μια αιωνιότητα να κανείς εγω θα μαι εδώ ακόμα να σου λεω..

στο μαύρο και στο γκρίζο να μαδάω μαργαρίτες

Όπως κάναμε παιδιά τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή,

όχι σαν τώρα που θα πεις την σκέψη μου χαζή.

Πήγα και αγόρασα αγάπη μου και όλους τους ονειροκρίτες,

τόσα χρόνια να μένουν εδώ..της ισορροπίας μου αλήτες..

Πάντα σε ήθελα γυμνή στην όψη και ντυμένη στο κρεβάτι,

εσύ να κροταλάς στα κύματα

και γω να χω το όνειρο για αδράχτι..

..για ένα κορίτσι που ονειρεύεται στην κάπου Γερμανία..

Εσείς που είστε;

Πάνε μέρες τώρα που οι φίλοι μου με παίρνουν,
και με ρωτούν που είσαι εσύ που έχεις χαθεί;
Εγώ τους λέω στην πλατεία είμαι..
Εσείς που είστε;
Εσείς που έχετε χαθεί;

Επιστολή αγνώστου στρατιώτη

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις,

οι νεκροί ήταν οι μόνοι που πιστέψαν στην ιδέα..

όλοι οι άλλοι γίνονται παπάδες και λογύδρια που συγκλονίζουν,

σε μια θρησκεία που βιάζει πρώτα τους αγγέλους της..

και σου λέει για το δόγμα όλα αυτά είναι αναγκαία.

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

και μετά να πας να σκοτωθείς εκεί μπροστά τους,

να κοκκινίσουν με αίμα τα χαμένα όνειρα τους,

το χε πει εξάλλου και ο μεγάλος μας ο ποιητής..

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

ότι μάλλον είναι η τελευταία μας φορά

που βρεθήκαμε και σαν φυλή..

και τα παμε ωραία,άνοιξε διάπλατα και η ψυχή.

Ένα πράγμα όμως δεν αναρωτηθήκατε ακόμα να τους πεις,

ας σε πουν τρελό και ας εξευτελιστείς, 

θα σε τιμούν και θα σε θυμούνται οι επερχόμενοι καιροί..

και μόνο που σε κάτι τόσο σπουδαίο θα επέμεινες,

να ξεθωρίασουμε σαν βάρβαροι η να πεθάνουμε σαν Έλληνες;

Στα χαρακώματα της αίσθησης..

Πόσες φορές πρέπει να στο πω,

δεν ανήκω εδώ!

Στα χαρακώματα της αίσθησης,

ανήκω..

Σ΄ έναν πόλεμο εμφύλιο,
εαυτό με εαυτό..

Βαρέθηκα τόσο άσκοπα να φλυαρώ
αδερφέ μου ουρανέ..

H γλώσσα μας ειναι τοσο τραγική

και δονείται σε tempo χλιαρό

γιατί περιεχει λεξεις που δεν θα
γίνουμε ποτέ..

..Τι να μας πουν κι οι λέξεις,
τι να μας πουν,τ΄αρώματα,τα χρώματα,
οι υποθέσεις,τα χρονιά που περνούν,

οι άνθρωποι που φεύγουν,

οι υποσχέσεις που δεν αντέχουν.

Aρκεί μια στιγμή και είναι εκεί

για να το νιώσεις..

Και μετά πάλι κύκλος.. 

Πως να μιλήσεις για μια αίσθηση;

Τρέμουν και οι λέξεις μάτια μου..


αφιερωμένο..

Κι όμως,τόσο απλά..

Δεν ήταν για το δάκρυ σου που έκρυψες,
δεν ήταν ούτε για το Ρόδι που μου χάρισες,
δεν ήταν ακόμα και για το στερνό σου βλέμμα
που μέσα μου το χάραξες..
ήταν για την πρόθεση,
που τόσο απλά την εγκατέλειψες..

Το νόημα της ζωής..

Ήταν κάποτε ένας νέος που διψούσε να μάθει

ποιο είναι το νόημα της ζωής.
Ταξίδεψε διέσχισε χώρες και συνάντησε λογίων πολιτισμούς.

Μέσα σε όλη αυτή την αναζήτηση έμαθε ότι υπήρχε,

ένας γέρος μοναχός κάπου σ΄ ένα βουνό στα βαθύ της Ασίας,

που φημολογείται ότι γνώριζε όλες τις απαντήσεις..

Μετά από πολύ κόπο τον βρήκε έξω από την καλύβα του,

να αγναντεύει το πρώτο φως.

-Γεια σου γέροντα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο

και δεν με έπεισε κανείς,

πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι το νόημα της ζωής;

O γέροντας τον κοιτάει για μια στιγμή και ξεκαρδίζεται στα γέλια..

-Έστω και να σου λεγα,
πόσο νόημα ζωής θα μπορούσε να χωρέσει,
σε μια η και σε ατελείωτες προτάσεις..
Απογοητευμένος ο νέος κάνει να φύγει μα ο γέροντας
ένιωσε πως κάτι ακόμα του χρωστούσε..

-Σε ευχαριστώ που έκανες τόσο δρόμο
για να μου θυμίσεις πόση σιωπή,

μπορεί να  σου αποσπάσει η ανθρώπινη ηλιθιότητα.
Γύρνα από ΄κει που ήρθες και όσο νόημα έχασες στην διαδρομή,
άλλο τόσο ψάξε βρες όσο θα γυρνάς και ΄κει που θα γυρίσεις..

.. εδώ απώλεια..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

πάλι μέσα κλείστηκες δεν πήγες πουθενά;

Γιατί; Tους λέω γεμάτος σιγουριά,

όλος ο κόσμος είναι μέσα μου δεν χρειάζεται να πάω πουθενά..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

καλά εσύ δεν κλαίς δεν πονάς;  

Σιγά! Τους λέω γεμάτος ερημία,

καμιά αληθεια δεν μπορεί να σε πονέσει

όταν την οδό σου την λένε μοναξιά

και στο κουδούνι αντί για τ΄όνομα σου γράφει σιωπηρά

.. εδώ απώλεια..

24 ωρών..

Γεννήθηκα σήμερα το πρωί και ήταν άνοιξη θυμάμαι,

σηκώθηκα όμως κάποια στιγμή και άνοιξα το παράθυρο,
να μπουν οι μυρωδιές του κόσμου μας...

Ένιωσα τόσο ζωντανός το μεσημέρι

αφού όλα ήταν τόσο καλοκαίρι...

Ωρίμασα κάπως προς το απόγεμα,

μόλις αντίκρισα το φθινόπωρο στο βλέμμα σου..

Ήρθε το βραδάκι και κουράστηκα...
κάνει κρύο,χειμώνιασε,πάρε με αγκαλιά,
ξέρεις ότι όπου να ναι θα πεθάνω...

Μια μέρα στον κόσμο αυτό μου αρκεί,
δεν θέλω άλλη και μη με ρωτάς κάθε φορά πόσο είμαι,
σου έχω ήδη πει...

Ήρθε η ώρα, καλή σου νύχτα ωραιότητα

πες μου μόνο πως μ΄ αγάπησες και συ τάχα

κι άσε με να ονειρευτώ την αιωνιότητα,

εικοσιτεσσάρων ωρών είμαι μονάχα...

Είναι πραγματικά τραγικό να γεννιόμαστε γεμάτοι αθωότητα και να πεθαίνουμε γεμάτοι ενοχή..

Στο έχω πει?

Μου αρέσει τόσο να σε πληγώνω στο έχω πει?
Αφού πλέον είναι ο μόνος τρόπος που έχω,
για να με νιώθεις μέσα σου..

Aχ και αν..

Βρήκα και εγώ λοιπόν μια γωνιά,
σε όλη την συνειδητότητα για να κλάψω,
αυτό που είμαι.
Τα έβαλα όλα κάτω να δω ποιος είμαι
και που πάω.
Έχασα κάθε σκέψη και ήρθα σε μια σχέση,
με όλα αυτά που είναι εγώ..
Μέσα μου μια μόνο φράση 
ηχούσε,ενός φίλου:
Ζωή είναι αυτό που φεύγει..
Αχ και αν οι άνθρωποι ποτέ σιωπούσαν..
Αχ και αν οι γλώσσες γινόντουσαν αίσθηση..
Αχ και αν οι άνθρωποι..
Αχ και αν τα λόγια..
Αχ και αν..
Αχ..

Αϋπνίες..

Η ψυχή δεν έχει λόγους να κοιμάται την αναγκάζει το σώμα..

Άκου..

Λες πως νιώθεις μοναξιά..

η μοναξιά είναι ένας μεγάλος δρόμος που οδηγεί στο μονοπάτι,

προς το πιο όμορφο ξέφωτο του έρωτα..

Λες δεν θέλω άλλα όνειρα..

Τα όνειρα όμως είναι η μισή ζωή μας,

που προετοιμάζουν ένα ταξίδι
σε μια απέραντα ανεξερεύνητη όχθη..

Όχι δεν ονειρεύομαι οτι είμαστε μοναδικοί,

είμαστε όμως μοναδικά εμείς..

Μου χρωστάς το πάθος που μου κλέβεις..

εκτός αν θες να σε κερνάω ψευδαισθήσεις..

Πιες οσο θες! τζάμπα είναι..

η ηδονή πάντα θα φεύγει σαν τις νύχτες που θα κλαις

για ότι χάνεται..

Πιες όσο θες..

εσύ θα μεθάς στην απουσία μου

και γω θα μένω ταπί από όνειρα..

Δώσε μου σε σώμα ότι έχεις σε ευχή

και αυτο είναι φως αίσθησης και ύπαρξης

και ξέχνα πέθανε,γίνε ψυχή

και απο κει ξεκινά..

και συ και γω.

Δεν θέλω να σε εγκλωβίσω απλά ένα άγγιγμα

σε ένα όνειρο αθώου,

σε ένα ταξίδι προσευχής,

σε μια βαλίτσα αποχωρισμού,

σε ενα παγκάκι αναστεναγμού.

..ανάμεσα σε δυο ορφανά σώματα από έρωτα,

να καταφέρω να ανήκω θέλω..

Ξέρεις λατρεύω που ακούς τους ήχους

από την μελωδία του ονείρου..μοιάζει με ελπίδα, 

σε αυτό τον κόσμο τον βουβό..μα και θλίψη που δεν ξέρουμε πια

αν είμαστε κουφοί η μήπως και μουγκοί

η μήπως ο κόσμος ξέχασε να ακούει και να μιλά..;

άκου εσύ..,

να νομίζω οτι ξύπνησαν οι ψυχές

και ας μην μπορέσω ποτέ να σε μυρίσω

άκου..

μόνο σε έρωτα σε θέλω,

να σε ρωτώ

και συ ν ακούς

να μου απαντάς 

και να σε ξέρω

να μην απορώ

και να το θες

να μη με ξέρεις

και να διστάζω

και να με δεις

και να σε δω

και να με ζεις

και να σε ζω

και όλο αυτό να το λέμε αχ..

αφιερωμένο..

THE FOOL..

Ταξιδευτής ονείρων,πολυσχιδής, πολύμορφος,

τρισμέγιστος και τρισδιάστατος παρανοϊκή προσωπικότης..

Γυροβόλος στα όρια του πραγματικού και της ψευδαίσθησης,

μάγος της εμπλοκής και των απωθημένων.

Γεννημένος στη χώρα του ποτέ εκεί ανάμεσα

στο χάσμα του περασμένου και του ύστερα..

Πεθαίνει και ανασταίνεται καθημερινώς στο σημείο 0..

Ένα παιδί στο μονοπάτι της αιώνιας εκδρομής,

ένας υπερήλικας στο κάλεσμα των ένστικτων..

Σοφός όσο ένας βούδας,αθώος όσο μία πεταλούδα..

Θα πέσει στο γκρεμό με τον ήλιο στο πλευρό του

και τα στοιχεία της φύσης να τον αρωματίζουν

και να τον παρακαλάνε να προσέξει τον επικείμενο χαμό του..

Όλα είναι δρόμος και όλα χαράζονται μπροστά του..

"Αφού κάποια στιγμή θα πεθάνουμε" ,Λέει..

"ο θάνατος είναι δεδομένος δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά.."

Το ταξίδι ξεκίνησε..εκεί που τελείωσε..

..σαν σήμερα συμπληρώνετε ένας κύκλος..ένας χρόνος..για ένα ταξίδι αφέλειας και συνείδησης.. αισθάνομαι ευγνώμων για την αποδοχή και την παρουσία όλων..με τιμή και σεβασμό..ευχές για έναν δρόμο γεμάτο φως..

Σώμα πρόφασης..

Δεν έχω ανάγκη από μάγια

είμαι ξορκισμένος.. 

Κι όμως γυρισα να δω τα προσωπα μου

και όλα ήταν βουβά κι ανέκφραστα,

αφού χάθηκαν με τα χρόνια οι στιγμές

που θα παίζεται το εμείς σε πρόζα..

Μια αληθινή αγκαλιά ήθελα

Κι αυτό ήταν όλο..

Γιατί θεέ μου να ξυπνώ κάθε πρωί,

στο κόσμο αυτό και να νιώθω να 

είμαι σκέτος  ψυχή;

Και το κορμί μου να μοιάζει

με την πρόφαση της;