Τώρα ξέρω πως να σε μεγαλώσω..

Κάποτε θα μάθεις να με συγχωρείς  
που σκέφτομαι σήμερα να σε φέρω στον κόσμο μου

μα νιώθω πως οφείλω από τώρα να στο πω,

δεν θα το κάνω για μένα φιλοδοξία ποτέ μου δεν το είχα..

Είναι η ώρα και ο καιρός που σε χρειάζομαι όμως μικρό μου.

Ο κόσμος γύρω μας καταρρέει ξέρεις 
και οι άνθρωποι βυθίζονται στην θλίψη.

Είμαι ανίκανος να τον στηρίξω και είμαστε πλήθος τέτοιοι..

Η συνείδηση μου σε αποζητά και μας καλεί σε ένα νέο χρέος,

αυτή μου πε να γεννήσω επαναστάτη κι οχι αθώο,

δεν χωράνε άλλοι μάτια μου αθώοι είναι τόσοι πολλοί..

Εσύ δεν θα παίξεις ακριβό μου δεν θα μεγαλώσεις σαν παιδί,

δεν θα κρατήσουν τα χεράκια σου παιχνίδια μα όπλα και μαχαίρια..

Εσύ δεν θα γίνεις σκλάβος των αφεντικών,είμαστε και κεί πολλοί!

Τα πρωινά που θα περνούν θα εκπαιδεύεσαι για πολέμους,

τα μεσημέρια που θα βρεθούν θα σου μιλάω για τον Τσε 
τον  Παναγούλη και για ιδανικά που πρέπει να πεθάνεις.

Τα βράδια μόνο που θα τύχουν να κοιμάσαι 
θα μπορείς να ονειρεύεσαι ότι θες.. 

Δεν θα γελάς και δεν θα χαίρεσαι 
γιατί από νωρίς θα φροντίσω να μάθεις 

πως για να γελάσεις και να χαρείς πρέπει να ελευθερωθεί και ο τελευταίος και είναι πλήθος μάτια μου και αυτοί..

Ο πόνος για σένα θα ναι η λύτρωση,δεν θα φοβάσαι ποτέ 
θα φροντίσω να μην ακούσεις για την λέξη..

θα σε αγαπήσουν οι αδύναμοι και θα σε τρέμουν οι ισχυροί,

συγνώμη μάτια μου κλαίει η ψυχή μου μα τώρα ξέρω πως να σε μεγαλώσω..

Αφύπνισης,ώρα τώρα..

Μη βάλετε το ξυπνητήρι την μέρα που είναι να πεθάνεται..

Ιδιοκτήτης σκέψεων..

Φοβάμαι.. σ΄ακούω συνέχεια να το λες..

φοβούνται οι νεκροί τον θάνατο;

Κι όλοι αυτοί οι ήρωες πόσο μόνοι πέθαναν αλήθεια;

Καλά δεν το έμαθες ακόμα η αλήθεια δεν είναι η αλήθεια,

γιατί η μισή είναι γεμάτη ψέμα..

Θα ρθει μια μέρα που δεν θα διαπραγματεύονται τα όνειρα μας

Θα το δεις θα ρθει μια μέρα που δεν θα νιώθουμε αποκοπή,

θα ρθει μια μέρα που θα  συμβιβαστούμε με τον θάνατο 

και θα καταφέρουμε τα πάντα..

Έτσι αδιάφορα οπως περνάει κι η ζωή μας κάτι κατάλαβα,

είμαστε καταδικασμένοι να παλεύουμε ανεπιτυχώς να γίνουμε συναίσθημα..

Ας τα πάρουν όλα θα βρούμε και αλλού να χτίσουμε ιδέες και οράματα

σ΄ άλλη γη σ άλλες πόλεις σ΄ άλλους κόσμους..

Δεν το ΄μαθες ούτε αυτό; Δεν υπάρχει ελεύθερος άνθρωπος,

ο μόνος ελεύθερος είναι αυτός που πολεμάει για ελευθεριά..

Αυτόν θα τον πω επαναστάτη

κι ελευθεριά το όνειρο του θανάτου..

Έχουμε δυο επιλογές την αγάπη και τον θάνατο

και μια τρίτη που την κατατάσσω ανυπαρξία..

Και αν ποτέ μου πούνε οτι δεν σου ανήκει τίποτα

δεν με φοβίζει ούτε αυτό,

ξέρω πως οι σκλάβοι ειναι ιδοκτήτες των σκέψεων τους και οι αφέντες

των κατασκευασμένων ιδανικών τους.

Γι αυτό και γω οταν με ρωτούν ποια είναι η περιούσια μου δείχνω 

κάποιους από τους τίτλους κατοχής που περήφανα δηλώνουν 

πως είμαι και γω ένας μεγιστάνας ιδιοκτήτης σκέψεων,

μέσα σε μια ψυχή που θα αγωνιά και θ΄αγωνίζεται..

Σχεδόν τριάντα φύλλα..

Σε σκότωσαν μα εσύ περήφανα αργοπεθαίνεις
λίγο πριν ν΄ ανθήσουν και τα τριάντα σου φύλλα.
Έκανες τόσο μακρύ ταξίδι από την γη σου τρυφερό μου,
για να βρεθείς αντιμέτωπο με τις προσδοκίες μας.
Μα τον θεό τόσο κόκκινο ποτέ δεν βρήκα..
'Εγινες το απόλυτο σύμβολο
του έρωτα της επανάστασης και του πάθους.
Άλλοτε βρέθηκες σε κάποιο ξενοδοχείο,
σε μια διαδήλωση,σε κάποια χέρια,
στην αίθουσα μιας δίκης,σε κάποιον τάφο
και άλλοτε να αγναντεύεις κάποιο σούρουπο..
Είσαι η φύση που μας έδειχνε τον δρόμο..
Σε προσκυνώ αθάνατο άνθος της κάθε ελπίδας μας.

Έκρυψαν τα όπλα..

Έκρυψαν τα όπλα μάτια μου γι αυτό δεν βλέπεις πόλεμο,
σε γέμισαν με πληροφορία για να μην αντιδράσεις ποτέ.
Σε άδειασαν με στρεψοδικία για να μη δεις την αντικειμενική αλήθεια..
Έκρυψαν τα όπλα μάτια μου για να μην αντιμετωπίσουν την τιμή σου,
σε γέμισαν με ψεύτικα οράματα για να σε κατηγορήσουν οτι εσύ δεν προσπάθησες.
Σε άδειασαν με ψεύτικα νούμερα χρέους..
σου έδωσαν και αριθμό να γίνεις κι εσύ ένα..
Πρόσεχε πόλεμο δεν θα δεις ποτέ έκρυψαν τα όπλα,
δεν τα βλέπεις γιατί τα εμβολίασαν στο μυαλό σου..
Κι όταν μια μέρα καταφέρεις να ξεφορτωθείς την προπαγάνδα τους,
θα γίνεις αυτό που φοβούνται..

Πάει κι ο Σ.ΠΑ.ΕΙ ..

Μετά από αιώνες πολέμων και ατελείωτων συνεδριάσεων,
δίχως να επιφέρουν καμιά λύση..
Ο σύλλογος μας κατέληξε ομόφωνα στην άμεση διάλυση του
με μια ακόμα πρόταση:


΄΄Τα πράγματα είναι απλά για να συμβιώσουμε αρμονικά
χρειαζόμαστε έναν πλανήτη για τον κάθε άνθρωπο..΄΄

Σ.ΠΑ.ΕΙ. (ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΝΑΝΘΡΏΠΙΝΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ..) 

Ζηλεύω..

Ζηλεύω τα πρωινά που δεν ξύπνησα στο πλάι σου..

Ζηλεύω και τις νύχτες που σε καποιον άλλον,

κοίμισες τον πόθο σου ..

Ζηλεύω τα καλοκαίρια που αντίκριζες τον ήλιο μόνη.

Ζηλεύω και τους χειμώνες που τα σκεπάσματα

δεν ζεσταίνανε κάτι από την αγκαλιά μας..

Ζηλεύω τους δρόμους που περπάτησες

κι αγνάντευες το τώρα σου..

Ζηλεύω και τους δικούς σου

που σε παίζανε στα χέρια τους..

Ζηλεύω τις στιγμές που δάκρυσες

και δεν ήμουν εκεί να κοίταζα τα μάτια σου.

Ζηλεύω και τις στιγμές που γέλασες 

και δεν ήμουν εκεί να χάζευα τη λαχτάρα σου για ζωή..

Ζηλεύω που δεν σε είχα από πάντα..

Ξέρω φαίνεται κουτό μπορείς να πεις κι αστείο

μα ήταν τόσες οι φορές που το ένιωσα..

Μα πιο πολύ ζηλευω την αιωνιότητα

τις άυλες διατάσεις και τα τοπία του χάους,

που κάποτε θα ανήκεις και δεν ξέρω

αν θα μου επιτρέπεται ακόμα να ζηλεύω..

Γέμισα με πράγματα..

Δούλεψα σκληρά και αυτό το μήνα

κέρδη να αποκομίσω πιότερα,

το φτωχό μου το δωμάτιο

να γεμίσω με καινούρια πράγματα,

λειτουργικά κι ανώτερα.

Πήρα τόσα να΄χω να με απασχολούν

μέχρι και τηλεόραση φανταχτερή

ιντσών΄52 μου ΄παν ότι θα δω

και σε 3-D τους νεκρούς του ΄22..

Το φτωχό μου το δωμάτιο,

γέμισα με πράγματα..

λειτουργικά κι ανώτερα

μα πως ξέχναγα τόσο καιρό να γεμίσω 

με συναισθήματα ενδότερα..

Γέμισα με πράγματα..

πόσο πλούσιο τώρα μου μοιάζει;

Μέσα μου όμως έχω μια φτωχή

τιμή που με αηδιάζει..

Γέμισα με πράγματα..

αδειάζοντας την ψυχή μου

και συνεχώς αναρωτιέμαι,

μήπως με παρέσυρε η εποχή μου;

Καυλωμένοι στο διάστημα..(Όταν έρχεσαι εσύ)

-Σε χρειάζομαι..
-Εδώ είμαι!

-Δίωξε το φόβο από μέσα σου,

δίωξε ολους τους φόβους ζήσε.

-Μόνο αυτό μας εμποδίζει για ζωή τελικά,

μόνο αυτό..

-Μια μέρα ομως θα κοιμηθείς νωρίς

και θα μου λείψεις..

-Όλα θα πάνε καλά.

-Είσαι εκέινη;

-Eίσαι εκέινος;

-Πάντα αυτήν ήθελα απο μικρος

το ηξερα..

-Ήξερες τι;;

-Ότι πάντα ήταν μέσα μου.. ότι υπάρχει

η μαγική εκείνη και θα με γέμιζε με έρωτα

και με την πληρότητα του.

Τι άλλο να θέλω τι άλλο να θες;

Mπορεί να σε βοηθήσω να τον βρεις λοιπόν

που ξέρεις και συ εμένα..

Μπορει βεβαια να κατσουμε να τους αναζητήσουμε και παρέα

-θα έρθει μια μέρα που θα γαμήσουμε το σύμπαν

να το θυμάσαι..

-Πάντα θα το θυμάμαι αυτό!

-Δεν ειναι υπέροχο όμως

να μην λεμε ψεματα που δεν νιώθουμε;

-Nαι είναι,αλλα είναι και το αναγκαίο

ξέρω πως μπορώ να γαμήσω το σύμπαν

αλλά δεν μπορώ να το γαμήσω μόνη,

χρειάζομαι έναν αληθινό άνθρωπο..

-Ξέρεις επενδύουμε στην αίσθηση εμείς,

δεν χρειάζεται ο ένας τον άλλον

γιατί ο ένας είμαι εγώ και ο άλλος είσαι εσύ

ο ένας εισαι εδώ και ο άλλος είμαι εκεί...

-Μακάρι μια μερα οι πράξεις μου

να μπορέσουν να φτάσουν τα λόγια μου!

-Με γεμίζεις σαν άνθρωπος

-Είμαι γεμάτος και από μόνος μου,

αλλά όταν έρχεσαι εσύ βλέπω

πόσο άδειος είμαι

για να με γεμίζεις με εσένα..

Gottesdienst αφιερωμένο..

Έγινε επανάσταση!

Έγινε επανάσταση το μάθε κανείς;
Καλά δεν είπαν τίποτα σε κανέναν;
Μέχρι και τα κανάλια σώπασαν,
μα πόσο λυπάμαι..
Έγινε επανάσταση και δεν πήγε κανείς μας,
Πάει καιρός τώρα που ακούγεται
ότι ήταν της αγάπης..

Έρωτας η τίποτα..

Ήταν Τετάρτη 29 Ιουνίου τοτε που τα πανό

τα κράταγαν οι άνθρωποι και όχι οι κολώνες..

Έβγαλες την μάσκα να μου πεις φοβάμαι να σε ερωτευτώ
δεν θα χω χρόνο πλέον για ζωή αλλά για αγώνες..

Βούρκωσες για μια στιγμή και σου πα θα έρθουν εποχές
που δεν θα κλαίμε με δάκρυα..

Εσύ να κλαις και εγώ θα τα μαζεύω μάτια μου,

να στα φυλάω όταν δεν θα χεις πια..

Δεν με φοβίζει κανείς τους αγόρι μου,

μόνο αν ερωτευτώ αφοπλίζομαι εύκολα.

Μπορεί να πέσω σου είπα,θα πέσουμε μαζί μου είπες,

αλλά θα ξανασηκωθούμε..

Άσε τα βράχια να κάνουν τη δουλειά τους ο θανατος του εγωισμού θα πεθάνει απο αφόρητο έρωτα..

Και αν χαθώ;

Πέσε και αν χαθεις θα σε μαζέψει με το αίμα του σαν σαρκοβόρο κήτος που ψαχνει για θήραμα μέσα στη νύχτα.

Πιάσε το χέρι μου γρήγορα μπήκαν τα ματ πλατεία
να δείρουν την δημοκρατία..

Φύγαμε μισό να γράψω κάτι εδώ με το ανεξίτηλο..

Τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή..

Καλοκαίρι γεννήθηκε ο καιρός και χειμώνας ο χαμός του,

δες ένα έντομο κι απόψε γλύφεται πάνω στην οθόνη μας.

Χωρίς το σώμα σου κρυώνω και χάνω τον παλμό σου..

Μα ποτέ δεν το είπα για να επιλέξεις,

όσο εσύ για καιρό θες να λείπεις απ τις λέξεις..

αυτές που με ονειρεύουν στο κενό σεντόνι μας.

-"Θέλω δέκα λεπτά και θα γυρίσω" βιαστικά κάποτε μου είπες

και μια αιωνιότητα να κανείς εγω θα μαι εδώ ακόμα να σου λεω..

στο μαύρο και στο γκρίζο να μαδάω μαργαρίτες

Όπως κάναμε παιδιά τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή,

όχι σαν τώρα που θα πεις την σκέψη μου χαζή.

Πήγα και αγόρασα αγάπη μου και όλους τους ονειροκρίτες,

τόσα χρόνια να μένουν εδώ..της ισορροπίας μου αλήτες..

Πάντα σε ήθελα γυμνή στην όψη και ντυμένη στο κρεβάτι,

εσύ να κροταλάς στα κύματα

και γω να χω το όνειρο για αδράχτι..

..για ένα κορίτσι που ονειρεύεται στην κάπου Γερμανία..

Εσείς που είστε;

Πάνε μέρες τώρα που οι φίλοι μου με παίρνουν,
και με ρωτούν που είσαι εσύ που έχεις χαθεί;
Εγώ τους λέω στην πλατεία είμαι..
Εσείς που είστε;
Εσείς που έχετε χαθεί;

Επιστολή αγνώστου στρατιώτη

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις,

οι νεκροί ήταν οι μόνοι που πιστέψαν στην ιδέα..

όλοι οι άλλοι γίνονται παπάδες και λογύδρια που συγκλονίζουν,

σε μια θρησκεία που βιάζει πρώτα τους αγγέλους της..

και σου λέει για το δόγμα όλα αυτά είναι αναγκαία.

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

και μετά να πας να σκοτωθείς εκεί μπροστά τους,

να κοκκινίσουν με αίμα τα χαμένα όνειρα τους,

το χε πει εξάλλου και ο μεγάλος μας ο ποιητής..

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

ότι μάλλον είναι η τελευταία μας φορά

που βρεθήκαμε και σαν φυλή..

και τα παμε ωραία,άνοιξε διάπλατα και η ψυχή.

Ένα πράγμα όμως δεν αναρωτηθήκατε ακόμα να τους πεις,

ας σε πουν τρελό και ας εξευτελιστείς, 

θα σε τιμούν και θα σε θυμούνται οι επερχόμενοι καιροί..

και μόνο που σε κάτι τόσο σπουδαίο θα επέμεινες,

να ξεθωρίασουμε σαν βάρβαροι η να πεθάνουμε σαν Έλληνες;

Στα χαρακώματα της αίσθησης..

Πόσες φορές πρέπει να στο πω,

δεν ανήκω εδώ!

Στα χαρακώματα της αίσθησης,

ανήκω..

Σ΄ έναν πόλεμο εμφύλιο,
εαυτό με εαυτό..

Βαρέθηκα τόσο άσκοπα να φλυαρώ
αδερφέ μου ουρανέ..

H γλώσσα μας ειναι τοσο τραγική

και δονείται σε tempo χλιαρό

γιατί περιεχει λεξεις που δεν θα
γίνουμε ποτέ..

..Τι να μας πουν κι οι λέξεις,
τι να μας πουν,τ΄αρώματα,τα χρώματα,
οι υποθέσεις,τα χρονιά που περνούν,

οι άνθρωποι που φεύγουν,

οι υποσχέσεις που δεν αντέχουν.

Aρκεί μια στιγμή και είναι εκεί

για να το νιώσεις..

Και μετά πάλι κύκλος.. 

Πως να μιλήσεις για μια αίσθηση;

Τρέμουν και οι λέξεις μάτια μου..


αφιερωμένο..

Κι όμως,τόσο απλά..

Δεν ήταν για το δάκρυ σου που έκρυψες,
δεν ήταν ούτε για το Ρόδι που μου χάρισες,
δεν ήταν ακόμα και για το στερνό σου βλέμμα
που μέσα μου το χάραξες..
ήταν για την πρόθεση,
που τόσο απλά την εγκατέλειψες..

Το νόημα της ζωής..

Ήταν κάποτε ένας νέος που διψούσε να μάθει

ποιο είναι το νόημα της ζωής.
Ταξίδεψε διέσχισε χώρες και συνάντησε λογίων πολιτισμούς.

Μέσα σε όλη αυτή την αναζήτηση έμαθε ότι υπήρχε,

ένας γέρος μοναχός κάπου σ΄ ένα βουνό στα βαθύ της Ασίας,

που φημολογείται ότι γνώριζε όλες τις απαντήσεις..

Μετά από πολύ κόπο τον βρήκε έξω από την καλύβα του,

να αγναντεύει το πρώτο φως.

-Γεια σου γέροντα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο

και δεν με έπεισε κανείς,

πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι το νόημα της ζωής;

O γέροντας τον κοιτάει για μια στιγμή και ξεκαρδίζεται στα γέλια..

-Έστω και να σου λεγα,
πόσο νόημα ζωής θα μπορούσε να χωρέσει,
σε μια η και σε ατελείωτες προτάσεις..
Απογοητευμένος ο νέος κάνει να φύγει μα ο γέροντας
ένιωσε πως κάτι ακόμα του χρωστούσε..

-Σε ευχαριστώ που έκανες τόσο δρόμο
για να μου θυμίσεις πόση σιωπή,

μπορεί να  σου αποσπάσει η ανθρώπινη ηλιθιότητα.
Γύρνα από ΄κει που ήρθες και όσο νόημα έχασες στην διαδρομή,
άλλο τόσο ψάξε βρες όσο θα γυρνάς και ΄κει που θα γυρίσεις..

.. εδώ απώλεια..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

πάλι μέσα κλείστηκες δεν πήγες πουθενά;

Γιατί; Tους λέω γεμάτος σιγουριά,

όλος ο κόσμος είναι μέσα μου δεν χρειάζεται να πάω πουθενά..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

καλά εσύ δεν κλαίς δεν πονάς;  

Σιγά! Τους λέω γεμάτος ερημία,

καμιά αληθεια δεν μπορεί να σε πονέσει

όταν την οδό σου την λένε μοναξιά

και στο κουδούνι αντί για τ΄όνομα σου γράφει σιωπηρά

.. εδώ απώλεια..

24 ωρών..

Γεννήθηκα σήμερα το πρωί και ήταν άνοιξη θυμάμαι,

σηκώθηκα όμως κάποια στιγμή και άνοιξα το παράθυρο,
να μπουν οι μυρωδιές του κόσμου μας...

Ένιωσα τόσο ζωντανός το μεσημέρι

αφού όλα ήταν τόσο καλοκαίρι...

Ωρίμασα κάπως προς το απόγεμα,

μόλις αντίκρισα το φθινόπωρο στο βλέμμα σου..

Ήρθε το βραδάκι και κουράστηκα...
κάνει κρύο,χειμώνιασε,πάρε με αγκαλιά,
ξέρεις ότι όπου να ναι θα πεθάνω...

Μια μέρα στον κόσμο αυτό μου αρκεί,
δεν θέλω άλλη και μη με ρωτάς κάθε φορά πόσο είμαι,
σου έχω ήδη πει...

Ήρθε η ώρα, καλή σου νύχτα ωραιότητα

πες μου μόνο πως μ΄ αγάπησες και συ τάχα

κι άσε με να ονειρευτώ την αιωνιότητα,

εικοσιτεσσάρων ωρών είμαι μονάχα...

Είναι πραγματικά τραγικό να γεννιόμαστε γεμάτοι αθωότητα και να πεθαίνουμε γεμάτοι ενοχή..