Έρωτας η τίποτα..

Ήταν Τετάρτη 29 Ιουνίου τοτε που τα πανό

τα κράταγαν οι άνθρωποι και όχι οι κολώνες..

Έβγαλες την μάσκα να μου πεις φοβάμαι να σε ερωτευτώ
δεν θα χω χρόνο πλέον για ζωή αλλά για αγώνες..

Βούρκωσες για μια στιγμή και σου πα θα έρθουν εποχές
που δεν θα κλαίμε με δάκρυα..

Εσύ να κλαις και εγώ θα τα μαζεύω μάτια μου,

να στα φυλάω όταν δεν θα χεις πια..

Δεν με φοβίζει κανείς τους αγόρι μου,

μόνο αν ερωτευτώ αφοπλίζομαι εύκολα.

Μπορεί να πέσω σου είπα,θα πέσουμε μαζί μου είπες,

αλλά θα ξανασηκωθούμε..

Άσε τα βράχια να κάνουν τη δουλειά τους ο θανατος του εγωισμού θα πεθάνει απο αφόρητο έρωτα..

Και αν χαθώ;

Πέσε και αν χαθεις θα σε μαζέψει με το αίμα του σαν σαρκοβόρο κήτος που ψαχνει για θήραμα μέσα στη νύχτα.

Πιάσε το χέρι μου γρήγορα μπήκαν τα ματ πλατεία
να δείρουν την δημοκρατία..

Φύγαμε μισό να γράψω κάτι εδώ με το ανεξίτηλο..

Τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή..

Καλοκαίρι γεννήθηκε ο καιρός και χειμώνας ο χαμός του,

δες ένα έντομο κι απόψε γλύφεται πάνω στην οθόνη μας.

Χωρίς το σώμα σου κρυώνω και χάνω τον παλμό σου..

Μα ποτέ δεν το είπα για να επιλέξεις,

όσο εσύ για καιρό θες να λείπεις απ τις λέξεις..

αυτές που με ονειρεύουν στο κενό σεντόνι μας.

-"Θέλω δέκα λεπτά και θα γυρίσω" βιαστικά κάποτε μου είπες

και μια αιωνιότητα να κανείς εγω θα μαι εδώ ακόμα να σου λεω..

στο μαύρο και στο γκρίζο να μαδάω μαργαρίτες

Όπως κάναμε παιδιά τότε που ολα μοιάζαν με γιορτή,

όχι σαν τώρα που θα πεις την σκέψη μου χαζή.

Πήγα και αγόρασα αγάπη μου και όλους τους ονειροκρίτες,

τόσα χρόνια να μένουν εδώ..της ισορροπίας μου αλήτες..

Πάντα σε ήθελα γυμνή στην όψη και ντυμένη στο κρεβάτι,

εσύ να κροταλάς στα κύματα

και γω να χω το όνειρο για αδράχτι..

..για ένα κορίτσι που ονειρεύεται στην κάπου Γερμανία..

Εσείς που είστε;

Πάνε μέρες τώρα που οι φίλοι μου με παίρνουν,
και με ρωτούν που είσαι εσύ που έχεις χαθεί;
Εγώ τους λέω στην πλατεία είμαι..
Εσείς που είστε;
Εσείς που έχετε χαθεί;

Επιστολή αγνώστου στρατιώτη

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις,

οι νεκροί ήταν οι μόνοι που πιστέψαν στην ιδέα..

όλοι οι άλλοι γίνονται παπάδες και λογύδρια που συγκλονίζουν,

σε μια θρησκεία που βιάζει πρώτα τους αγγέλους της..

και σου λέει για το δόγμα όλα αυτά είναι αναγκαία.

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

και μετά να πας να σκοτωθείς εκεί μπροστά τους,

να κοκκινίσουν με αίμα τα χαμένα όνειρα τους,

το χε πει εξάλλου και ο μεγάλος μας ο ποιητής..

Να βγεις στην πλατεία και να τους τα πεις

ότι μάλλον είναι η τελευταία μας φορά

που βρεθήκαμε και σαν φυλή..

και τα παμε ωραία,άνοιξε διάπλατα και η ψυχή.

Ένα πράγμα όμως δεν αναρωτηθήκατε ακόμα να τους πεις,

ας σε πουν τρελό και ας εξευτελιστείς, 

θα σε τιμούν και θα σε θυμούνται οι επερχόμενοι καιροί..

και μόνο που σε κάτι τόσο σπουδαίο θα επέμεινες,

να ξεθωρίασουμε σαν βάρβαροι η να πεθάνουμε σαν Έλληνες;

Στα χαρακώματα της αίσθησης..

Πόσες φορές πρέπει να στο πω,

δεν ανήκω εδώ!

Στα χαρακώματα της αίσθησης,

ανήκω..

Σ΄ έναν πόλεμο εμφύλιο,
εαυτό με εαυτό..

Βαρέθηκα τόσο άσκοπα να φλυαρώ
αδερφέ μου ουρανέ..

H γλώσσα μας ειναι τοσο τραγική

και δονείται σε tempo χλιαρό

γιατί περιεχει λεξεις που δεν θα
γίνουμε ποτέ..

..Τι να μας πουν κι οι λέξεις,
τι να μας πουν,τ΄αρώματα,τα χρώματα,
οι υποθέσεις,τα χρονιά που περνούν,

οι άνθρωποι που φεύγουν,

οι υποσχέσεις που δεν αντέχουν.

Aρκεί μια στιγμή και είναι εκεί

για να το νιώσεις..

Και μετά πάλι κύκλος.. 

Πως να μιλήσεις για μια αίσθηση;

Τρέμουν και οι λέξεις μάτια μου..


αφιερωμένο..

Κι όμως,τόσο απλά..

Δεν ήταν για το δάκρυ σου που έκρυψες,
δεν ήταν ούτε για το Ρόδι που μου χάρισες,
δεν ήταν ακόμα και για το στερνό σου βλέμμα
που μέσα μου το χάραξες..
ήταν για την πρόθεση,
που τόσο απλά την εγκατέλειψες..

Το νόημα της ζωής..

Ήταν κάποτε ένας νέος που διψούσε να μάθει

ποιο είναι το νόημα της ζωής.
Ταξίδεψε διέσχισε χώρες και συνάντησε λογίων πολιτισμούς.

Μέσα σε όλη αυτή την αναζήτηση έμαθε ότι υπήρχε,

ένας γέρος μοναχός κάπου σ΄ ένα βουνό στα βαθύ της Ασίας,

που φημολογείται ότι γνώριζε όλες τις απαντήσεις..

Μετά από πολύ κόπο τον βρήκε έξω από την καλύβα του,

να αγναντεύει το πρώτο φως.

-Γεια σου γέροντα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο

και δεν με έπεισε κανείς,

πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι το νόημα της ζωής;

O γέροντας τον κοιτάει για μια στιγμή και ξεκαρδίζεται στα γέλια..

-Έστω και να σου λεγα,
πόσο νόημα ζωής θα μπορούσε να χωρέσει,
σε μια η και σε ατελείωτες προτάσεις..
Απογοητευμένος ο νέος κάνει να φύγει μα ο γέροντας
ένιωσε πως κάτι ακόμα του χρωστούσε..

-Σε ευχαριστώ που έκανες τόσο δρόμο
για να μου θυμίσεις πόση σιωπή,

μπορεί να  σου αποσπάσει η ανθρώπινη ηλιθιότητα.
Γύρνα από ΄κει που ήρθες και όσο νόημα έχασες στην διαδρομή,
άλλο τόσο ψάξε βρες όσο θα γυρνάς και ΄κει που θα γυρίσεις..

.. εδώ απώλεια..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

πάλι μέσα κλείστηκες δεν πήγες πουθενά;

Γιατί; Tους λέω γεμάτος σιγουριά,

όλος ο κόσμος είναι μέσα μου δεν χρειάζεται να πάω πουθενά..

Είναι πολλές οι φορές που με ρωτάνε

καλά εσύ δεν κλαίς δεν πονάς;  

Σιγά! Τους λέω γεμάτος ερημία,

καμιά αληθεια δεν μπορεί να σε πονέσει

όταν την οδό σου την λένε μοναξιά

και στο κουδούνι αντί για τ΄όνομα σου γράφει σιωπηρά

.. εδώ απώλεια..

24 ωρών..

Γεννήθηκα σήμερα το πρωί και ήταν άνοιξη θυμάμαι,

σηκώθηκα όμως κάποια στιγμή και άνοιξα το παράθυρο,
να μπουν οι μυρωδιές του κόσμου μας...

Ένιωσα τόσο ζωντανός το μεσημέρι

αφού όλα ήταν τόσο καλοκαίρι...

Ωρίμασα κάπως προς το απόγεμα,

μόλις αντίκρισα το φθινόπωρο στο βλέμμα σου..

Ήρθε το βραδάκι και κουράστηκα...
κάνει κρύο,χειμώνιασε,πάρε με αγκαλιά,
ξέρεις ότι όπου να ναι θα πεθάνω...

Μια μέρα στον κόσμο αυτό μου αρκεί,
δεν θέλω άλλη και μη με ρωτάς κάθε φορά πόσο είμαι,
σου έχω ήδη πει...

Ήρθε η ώρα, καλή σου νύχτα ωραιότητα

πες μου μόνο πως μ΄ αγάπησες και συ τάχα

κι άσε με να ονειρευτώ την αιωνιότητα,

εικοσιτεσσάρων ωρών είμαι μονάχα...

Είναι πραγματικά τραγικό να γεννιόμαστε γεμάτοι αθωότητα και να πεθαίνουμε γεμάτοι ενοχή..

Στο έχω πει?

Μου αρέσει τόσο να σε πληγώνω στο έχω πει?
Αφού πλέον είναι ο μόνος τρόπος που έχω,
για να με νιώθεις μέσα σου..

Aχ και αν..

Βρήκα και εγώ λοιπόν μια γωνιά,
σε όλη την συνειδητότητα για να κλάψω,
αυτό που είμαι.
Τα έβαλα όλα κάτω να δω ποιος είμαι
και που πάω.
Έχασα κάθε σκέψη και ήρθα σε μια σχέση,
με όλα αυτά που είναι εγώ..
Μέσα μου μια μόνο φράση 
ηχούσε,ενός φίλου:
Ζωή είναι αυτό που φεύγει..
Αχ και αν οι άνθρωποι ποτέ σιωπούσαν..
Αχ και αν οι γλώσσες γινόντουσαν αίσθηση..
Αχ και αν οι άνθρωποι..
Αχ και αν τα λόγια..
Αχ και αν..
Αχ..

Αϋπνίες..

Η ψυχή δεν έχει λόγους να κοιμάται την αναγκάζει το σώμα..

Άκου..

Λες πως νιώθεις μοναξιά..

η μοναξιά είναι ένας μεγάλος δρόμος που οδηγεί στο μονοπάτι,

προς το πιο όμορφο ξέφωτο του έρωτα..

Λες δεν θέλω άλλα όνειρα..

Τα όνειρα όμως είναι η μισή ζωή μας,

που προετοιμάζουν ένα ταξίδι
σε μια απέραντα ανεξερεύνητη όχθη..

Όχι δεν ονειρεύομαι οτι είμαστε μοναδικοί,

είμαστε όμως μοναδικά εμείς..

Μου χρωστάς το πάθος που μου κλέβεις..

εκτός αν θες να σε κερνάω ψευδαισθήσεις..

Πιες οσο θες! τζάμπα είναι..

η ηδονή πάντα θα φεύγει σαν τις νύχτες που θα κλαις

για ότι χάνεται..

Πιες όσο θες..

εσύ θα μεθάς στην απουσία μου

και γω θα μένω ταπί από όνειρα..

Δώσε μου σε σώμα ότι έχεις σε ευχή

και αυτο είναι φως αίσθησης και ύπαρξης

και ξέχνα πέθανε,γίνε ψυχή

και απο κει ξεκινά..

και συ και γω.

Δεν θέλω να σε εγκλωβίσω απλά ένα άγγιγμα

σε ένα όνειρο αθώου,

σε ένα ταξίδι προσευχής,

σε μια βαλίτσα αποχωρισμού,

σε ενα παγκάκι αναστεναγμού.

..ανάμεσα σε δυο ορφανά σώματα από έρωτα,

να καταφέρω να ανήκω θέλω..

Ξέρεις λατρεύω που ακούς τους ήχους

από την μελωδία του ονείρου..μοιάζει με ελπίδα, 

σε αυτό τον κόσμο τον βουβό..μα και θλίψη που δεν ξέρουμε πια

αν είμαστε κουφοί η μήπως και μουγκοί

η μήπως ο κόσμος ξέχασε να ακούει και να μιλά..;

άκου εσύ..,

να νομίζω οτι ξύπνησαν οι ψυχές

και ας μην μπορέσω ποτέ να σε μυρίσω

άκου..

μόνο σε έρωτα σε θέλω,

να σε ρωτώ

και συ ν ακούς

να μου απαντάς 

και να σε ξέρω

να μην απορώ

και να το θες

να μη με ξέρεις

και να διστάζω

και να με δεις

και να σε δω

και να με ζεις

και να σε ζω

και όλο αυτό να το λέμε αχ..

αφιερωμένο..

THE FOOL..

Ταξιδευτής ονείρων,πολυσχιδής, πολύμορφος,

τρισμέγιστος και τρισδιάστατος παρανοϊκή προσωπικότης..

Γυροβόλος στα όρια του πραγματικού και της ψευδαίσθησης,

μάγος της εμπλοκής και των απωθημένων.

Γεννημένος στη χώρα του ποτέ εκεί ανάμεσα

στο χάσμα του περασμένου και του ύστερα..

Πεθαίνει και ανασταίνεται καθημερινώς στο σημείο 0..

Ένα παιδί στο μονοπάτι της αιώνιας εκδρομής,

ένας υπερήλικας στο κάλεσμα των ένστικτων..

Σοφός όσο ένας βούδας,αθώος όσο μία πεταλούδα..

Θα πέσει στο γκρεμό με τον ήλιο στο πλευρό του

και τα στοιχεία της φύσης να τον αρωματίζουν

και να τον παρακαλάνε να προσέξει τον επικείμενο χαμό του..

Όλα είναι δρόμος και όλα χαράζονται μπροστά του..

"Αφού κάποια στιγμή θα πεθάνουμε" ,Λέει..

"ο θάνατος είναι δεδομένος δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά.."

Το ταξίδι ξεκίνησε..εκεί που τελείωσε..

..σαν σήμερα συμπληρώνετε ένας κύκλος..ένας χρόνος..για ένα ταξίδι αφέλειας και συνείδησης.. αισθάνομαι ευγνώμων για την αποδοχή και την παρουσία όλων..με τιμή και σεβασμό..ευχές για έναν δρόμο γεμάτο φως..

Σώμα πρόφασης..

Δεν έχω ανάγκη από μάγια

είμαι ξορκισμένος.. 

Κι όμως γυρισα να δω τα προσωπα μου

και όλα ήταν βουβά κι ανέκφραστα,

αφού χάθηκαν με τα χρόνια οι στιγμές

που θα παίζεται το εμείς σε πρόζα..

Μια αληθινή αγκαλιά ήθελα

Κι αυτό ήταν όλο..

Γιατί θεέ μου να ξυπνώ κάθε πρωί,

στο κόσμο αυτό και να νιώθω να 

είμαι σκέτος  ψυχή;

Και το κορμί μου να μοιάζει

με την πρόφαση της;

Βάβω μου.

Τι έγινε βάβω μου;

Ήρθε στην όχθη μας ο Αυγερινός 

και πλησίασε τους πόθους μας;

Ψάχνω για ένα ψέμα βάβω μου,
γιατί χάνομαι σε κάθε αλήθεια που συναντώ..

Σε ποια πέρατη ακροθαλασσιά

γύμνωσαν την ηδονή από τον έρωτα;

Κι όμως ήρθε σου λέω βάβω μου!

Η θλίψη,ντυμένη στα πέπλα της μοναξιάς

και σε χρώμα συνειδητοποίησης..

Πες μου βάβω κάποιο παραμύθι,
μήπως και ταξιδευτώ στην ύπνωση του.

Κατάλαβα ότι μεγάλωσα,

μα μέσα μου δεν γεννήθηκα ποτέ..

Δικιά μου βάβω,

είναι η σάρκα μου αφόρητη

και συ πάντα μου το ΄λεγες,

πως είναι το σπίτι μας στο φως..

Πόσο δίκιο είχες βάβω μου,

δεν αρκεί ο χρόνος όλος

για να αβγατίσουνε τα όνειρα μας..

Τελικά καλή μου βάβω,

έπιασαν οι πόθοι μας στεριά

και τα αστέρια έμειναν να μας κοιτούν επίμονα;

Σκορπιόφραστα..

Οι ψυχές δεν ειναι ψυχές είναι νότες,
μιας μινόρε κλίμακας που φύσηξαν στο σώμα μας..

Οι άγγελοι βιάζονται κάθε μέρα στα μπουρδέλα και οι διάολοι κάνουν παιδιά στα σπίτια μας.

Κάνε ένα τσιγάρο να πάρεις μιαν ανάσα!

Οι άνθρωποι κρατάνε μέσα τους,
αισθήματα που δεν φτιάχτηκαν γι αυτούς.

Γεννηθήκαμε για να προσφέρουμε,

εμείς μάτια μου υποφέρουμε οταν δεν προσφέρουμε.

Οι άνθρωποι είμαστε μια βόλτα στο σοκάκι της στιγμής. 

Να είσαι με ότι αξίζει η μόνη περιουσία που έχουμε,

είναι οι όμορφες στιγμές με κάποιον που αξίζει.

Δεν με νοιάζει τι θα πουν για μένα οταν πεθάνω,

εξάλλου έζησα μόνος,πέθανα μόνος.
Το αστείο είναι ότι δεν μου έχει απομείνει και
κανένας ιδανικός εαυτός για να τον postαρω..

Το θέλω δεν μπορείς να το ντύσεις με τίποτα σοβαρό

παρά μονό με εδώ και τώρα.

Η παράνοια είναι η μόνη διέξοδος από το σύστημα,

της κάθε λογικής που μας παρέδωσαν.

Αν νιώθαμε οτι θα πεθάνουμε δεν θα μιλάγαμε για ζωή,

και αν πεθαίναμε σε  καθε στιγμή ίσως και να ζούσαμε.

Την σιωπή δεν την ακούει κανείς τι έχει να πει για μας..
Κατάθλιψη σημαίνει να ενωθείς με ότι δεν μπορείς να προσαρμόσεις..
Ήρθε η νύχτα,

νύσταξα,τη μισή μου ζωή την κοιμάμαι σε όνειρα παρατημένα
και την άλλη μου μισή την ξυπνάω σε μια πραγματικότητα που τα θυμίζουν..
Γίνε domino στο πιο συμπαντικό σου κατρακύλισμα.

Και όταν θα φύγεις μην ξεχάσεις να πάρεις τα κλειδιά μαζί σου,

για να ΄χεις όταν θες να επιστρέψεις..

Κάπου εδώ θα είμαι για σε,να το θυμάσαι..

Στην απέναντι όχθη..

Μόλις είχαν τελειώσει όλα..
και η πιο αγνή ψυχή σκυφτή και μοναχή,
έκλαιγε αδίαλειπτα στο δέντρο της ζωής.
Δεν υπήρχε κανείς και ο θεός..ένας απέραντος μύθος..
Συχνά την άκουγες και αναφωνούσε:
-Τι να την κάνω την αιωνία ζωή όταν όλοι αυτοί που αγάπησα,
βρίσκονται στην απέναντι όχθη..

Έφυγα..
http://www.youtube.com/watch?v=Jz-WX2dlYc8